Meek’s Cutoff (Kelly Reichardt, 2010)

Meeks Cutoff
Ik was maar wat blij dat Meek’s Cutoff zich niet ontvouwde als een simpele genrefilm. Want ik hou niet van westerns. Gelukkig zet Meek’s Cutoff het idee van het verheerlijkte Westen op zijn kop en krijgen we een hopeloze dwaaltocht in de prairie te zien. Gerry voor pioniers. Zo minimalistisch en uitzichtloos als in de film van Gus van Sant wordt het nooit. Maar regisseuse Kelly Reichardt slaagt er goed in het naderend noodlot duidelijk te maken.

Het wereldbeeld van Meek en co.

Het sterke punt vond ik de manier waarop alle karakters duiding gaven aan de wereld, en de langzaam veranderende positie van bergbewoner Meek hierbinnen. Aanvankelijk wordt deze wildebras neergezet als een meneertje know-it-all; het rationele denken dat de hele prairie op zijn duimpje kent, en ‘m dus volledig beheerst. Met de komst van een vreemdeling verdwijnt zijn arrogantie echter met de minuut. Dit wordt tof neergezet door hem steeds meer uit beeld te laten en alle aandacht te focussen op de vrouwen en de primitieveling. Het wereldbeeld van deze Indiaan is zogenaamd van de pot gerukt, maar na verloop van tijd wordt duidelijk dat hij toch wel erg één is met de elementen. Hij kent klaarblijkelijk de lange weg van de Oregon Trail. En dus wordt hij het baken van zekerheid.

Michelle Williams

Te midden van dit alles staat Emily Tetherow. Een rol van Michelle Williams die doet wat ze eigenlijk altijd doet: vooral moeilijk staren. Maar, ze doet het met verve. Mevrouw Tetherow kiest aanvankelijk de positie van Meek, zoals duidelijk wordt in het schoen-incident. ‘O, je moest eens weten hoe ver wij zijn,’ terwijl ze met naald en garen het kapotte schoeisel van de prairie-pauper repareert. Later in Meek’s Cutoff verschuift haar blik op de wereld echter en accepteert ze dat hij misschien meer kennis van zaken heeft dan de hele beschaafde boel bij elkaar.

Daarnaast lopen nog een aantal figuren in Meek’s Cutoff rond. Millie Gately vreest voor het onbekende, kiest liever voor het veilige pad en verlangt dus terug naar haar Heimat. Glory White lijkt een muisje zonder ruggengraat, maar is bereid de sprong in het diepe te nemen. Verder kijken dan de berg die voor hen ligt. En dan heb je nog Thomas Gately, die we kennen als de prekerige priester uit There Will Be Blood. Ook hier is het woord van God leidraad.

En tot slot is daar Meek weer. Uiteindelijk blijkt zijn arrogantie niets waard. Hij legt zijn lot in de handen van de mysterieuze Ander die hem al dan niet naar het juiste pad zal leiden. Een mooie cutoff.