Godspeed You! Black Emperor – ‘Allelujah! Don’t Bend! Ascend! – Review

Tien jaar na hun laatste wapenfeit komt Godspeed You! Black Emperor met een nieuw album tevoorschijn. ‘Allelujah! Don’t Bend! Ascend! gaat verder op het vertrouwde pad van de lang uitgesponnen composities, waarin crescendo-kakofonieën en drones voortdurend worden afgewisseld. En net als bij eerdere meesterwerken zoals Slow Riot for New Zerø Kanada (1999) en F♯A♯∞ (1997) ligt ook nu de apocalyps op de loer. Want wat de titel ook mag beweren, vrolijk is het album allerminst.

Godspeeds duisternis

Mladic zet de donkere toon direct. Na een verstoorde geluidssample (religieuze verwijzing:’with his arms outstretched…’) horen we een samenspel van bellen, gitaar-gehuil en cello’s. In no time werken ze toe naar een hoogtepunt. Samen zorgen ze voor associaties met een huiveringwekkende oorlog. Niet voor niets verwijst de titel naar de vermaarde Joegoslavische oorlogsmisdadiger. Bovendien kwam het nummer tijdens live-optredens al aan bod onder de naam ‘Albanian’, wat eveneens de Balkan-sfeer versterkt. En continu komt er een Oosterse melodie voorbij. Alsof ze de weeklagende uitdrukking is van alle onderdrukte burgers. Deze melodie raakt zo diep dat dit nummer met gemak tot het beste werk van GY!BE kan worden gerekend.

Na de overdonderende openingssymfonie van twintig minuten neemt Godspeed You! Black Emperor even gas terug. Zij het op onheilspellende manier. Their Helicopters’ Sing is een dreigende drone van zes minuten. Hierin leiden dissonante strijkers ons de duisternis tegemoet. De stijl doet sterk denken aan één van GY!BE’s zijprojecten, Set Fire to Flames. Het is een muziekstuk dat ontstemt en de perfecte opmaat vormt voor nog zo’n overdonderend nummer.

Net als Mladic duurt We Drift Like Worried Fire maar liefst twintig minuten. Voor fastfood voor de oren ben je bij deze band niet aan het juiste adres. En evenals Mladic kwam ook dit nummer eerder live voorbij onder de noemer ‘Gamelan’. “Waarom zou je een succesformule veranderen?”, moet de negenkoppige band gedacht hebben. En terecht. Want ook dit nummer floreert in post-rock van het hoogste niveau. Zoals verwacht is de opbouw zinderend en reikt met name het slotakkoord tot grote hoogtes. Het is een verheffing in de duisternis.

De verheffing is van korte duur. Want tot slot raast de drone van Strung Like Lights at Thee Printemps Erable voorbij. We krijgen weinig ademruimte, de gruizige gitaren werken zeer verstikkend. We dwalen rond in het grote Niets, onbewogen en gewichtloos. Nu is de tijd om op te stijgen! Maar lukt ons dat nog wel?