Angst (Gerard Kargl, 1983)

Angst is een uitermate intrigerend ondergeschoven kindje binnen het serial killer-genre. De qua thematiek met Henry (1986) en Seul contre tous (1998) verwante exploitatiefilm verhaalt over een gestoorde psychopaat met slechts één doel voor ogen: Opfer machen! Met behulp van een uitermate droge voice-over volgen we de freak nauw (met de nadruk op nauw) op de voet. De verder nogal onbekende regisseur Gerard Kargl maakt gebruik van de meest indrukwekkende camerabewegingen om de verwarrende belevingswereld van de moordenaar uit te drukken. Met name de dicht-op-de-huid-close up tracking shots geven een waan-zinnig effect.

Vanaf het moment dat hij vrijkomt uit de gevangenis leidt hij zichzelf, bevangen in een psychotisch delirium, naar een afgelegen landhuis. In plaats van dat hij hier rustig overweegt wat hij met zijn leven wil gaan, heeft hij maar een target en dat is in opperste extase moorden plegen. Al snel komen de bewoners van het landhuis thuis en barst het kat- en muisspel los. De grafische weergave van de moorden krijgen een extra vervreemdend karakter door de typerende eighties synth-tonen van Tangerine Dream-frontman Klaus Schulze. Niet alleen dat, maar het morbide schouwspel wordt afgewisseld met de meest prachtige beelden van de teckel des huizes. In oogverblindend daglicht neemt de regisseur alle tijd om te intercutten tussen bloeddorstige necro-erotiek en de indifferente impact die dit heeft op het teckeltje. Dit alles zorgt voor een onthutsend contrast.

Kortom, dit is een enorme aanrader voor iedereen die interesse heeft in vervreemdende cinema, psychopaten, prachtige cinematografie, teckels en graag wil weten waar Gaspar Noé de mosterd vandaan heeft gehaald.